รู้สึกมั้ย

 การที่คนเราคบกันในปัจจุบัน

ก้อมักเป็นการคบกันอย่างมีเงื่อนไขบางอย่าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรียนจิตวิทยารึเปล่าถึงได้คิดอย่างงี้

แต่

จะมีซักคนมั้ยที่เราจะวางใจได้และยอมรับเค้าคนนั้นโดยไม่มีเงื่อนไข

จะมีซักคนมั้ยที่คุณพร้อมจะพูดและรับฟังอย่างไม่มีใจปิดบังหรือโต้แย้ง

ใครจะเข้าใจตัวเราเองได้ดีเท่าเรา

หรือ

เรานี่แหล่ะที่รู้จักตัวเองน้อยที่สุด

เคยได้ยินมาว่า “จุดหมายของการเดินทางไม่สำคัญเท่ารายละเอียดระหว่างทาง” กันมั้ย

จะรีบไปให้ถึงจุดหมาย OR เลือกที่จะมีความสุขระหว่างทางที่เดิน

โบว์เคยได้ยินแหล่ะ   โบว์ชอบด้วยซิ่

การเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เนี่ยแหละ

เป็นตัวยืนยันได้อย่างดีเลย

โบว์อยากจบการศึกษานะ

แต่ตอนนี้ในระหว่างทางที่จะไปถึง

ตั้งแต่ปี1-ปี3 มานี่ เจอไรตั้งเยอะแยะ

ไม่ว่าจะเป็น

ความทุกข์                                                           ความสุข

ความเศร้า                                             ความสนุกสนาน

ผิดหวัง                                         สมหวัง

หรือแม้กระทั่ง

ความรัก

โบว์คิดมาเสมอว่ายังไงยังไงโบว์ก้อจะไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง

โบว์เชื่อว่าคนเราถ้าจะคบกันได้ก้อต้องรับกันให้ได้

และเชื่อมาเสมอว่าตัวเองก้อคงพอจะมีข้อดีอยู่บ้าง

มาถึงวันนี้

สถานการณ์บีบบังคับและกดดัน

ให้โบว์ต้องมีความคิดที่เปลี่ยนไปบ้าง

บีบให้โบว์ต้องโตขึ้น

โดยมันก้อไม่ได้ถามซักนิดว่าโบว์อยากโตมั้ย

ไอสถานการณ์บ้าบ้า

รู้ว่าปี3 แล้ว รู้ว่าควรต้องเรียนรู้ที่จะต้องปรับเปลี่ยน

รู้ว่าต้องรู้จักโต

แต่ก้อคงเหมือนว่า

ที่เราทุกคนต่างก้อรู้ว่าเรามีนิสัยเสียอะไรอยู่แล้ว

แต่เราก้อแก้ไม่ได้ OR ไม่ได้คิดจะแก้มันเลย

แค่อยากมีพื้นที่เล็กๆในการเป็นเด็กอยู่ได้มั้ย

V_V ต่อแต่นี้ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป V_V